సందిగ్దాలవాకిలి

మనం కలిసిన క్షణాలకోసం
నేనంత ఆతృతగా చూశానో
నీ కళ్ళలో కన్పించే అనురాగాన్ని
ఎంతగా ఆరాధించానో
ఆ అనురాగంతో మన జీవన శృతి లయలు
పాడదామని ఎంతగా కోరుకున్నానో
అన్ని కరిగిపోయాయి
విడిపోయిన విషాదం
మనల్నెంతగా పెనవేసిందో చూశావా
నీ విషాదాశృవులను నా కళ్ళు
రాలుస్తూనే ఉన్నాయి
మన కలయికలు, జ్ఞాపకాలు
దాని కోసం మనం పడిన
అతృతలు, అన్నీ అబద్దాలే
ఈ బాధ, ఈ చేదు విషం
అలముకున్న చీకటి
దాన్నంటుకున్న అగ్ని
అది చేసే గాయాలు
ఇవి మాత్రమే నిజాలు
ఈ బాధ మన ఇద్దరిలో ఎవరి ఎంపికో తెలియదు
ఎక్కడ , ఎందుకు ప్రారంభం అయ్యిందో తెలియదు
తప్పు నీ కళ్ళలో నాకు కనిపించిన అనురాగానిదా
నా కళ్ళలో రాలిన నీ విషాదాశృవుదా ! ఎవరిదైనా
ఇద్దరినీ కాల్చేస్తూనే ఉందే.
ఏమైనా, ఎంత బాధ ఉన్నా
నిన్ను మరిచిపోను ప్రియా.
నువ్వు నాకు పంచిన ప్రేమ,
నా కంటిపువ్వులో దాచుకున్న నీ నవ్వులు
మొక్కనుండి రాలిన వాడిపోని కుసుమాలు
సరే ! అవన్నీ వదిలెయ్యి ప్రియా
నువ్వు నిజం చెప్పు ఇప్పుడు
నీ హృదయ సాక్షిగా నన్ను వెళ్లిపొమ్మని,
మన ప్రణయం ముగిసిపోయిన పుస్తకమని.
అ క్షణమే, నా హృదయం నిన్ను
మర్చిపోతుంది,
పుస్తకం మూత బడుతుంది
మనది హృదయానుబంధం ప్రియా
నా హృదయం వినేది నీ హృదయ స్పందన మాత్రమే
చెప్పగలవా ప్రియా , నీ ఆలోచనతో కాక
హృదయం తో చెప్పగలవా ప్రియా
ఇప్పటికీ నువ్వు చెప్పగలిగే క్షణాల కోసం
సందిగ్దాల వాకిలిలో ఎదురుచూస్తున్నా ప్రియా

అన్నయ్య

అన్నయ్యా ! రా ఒక్క సారి కౌగిలించుకుందాం
మనిద్దరి మధ్య రాజకీయ కౌరవుల కళ్ళు పడ్డాయ్
తగవులు పెడుతున్నారు, తన్నుకు చావమంటున్నారు
వాళ్ళకేమి తెలుసు అన్నా
మన ఇద్దరివి తనువులు మాత్రమే వేరని
తన్నుకుంటే దెబ్బతినేది మన మనసులేనని
మన ఇద్దరం కలిసే చూశాం కదా
ఆవకాయను , బిర్యాని ని కలిపి తీసిన
ఆవకాయ బిర్యానిని, కలిపిన అనీష్ కురువిల్లా సినిమాని
కోనసీమ కోడిపుంజు బలం కోసం
తీసుకెళ్ళిన తెలంగాణా సర్వపిండి ముద్ద.
గుంటూరు గోంగూరతో పాలమూరు పోటేలుని
కలిపి తిన్న మటన్ గోంగూర.
వరంగల్ కారం కన్నా, గుంటూరు మమ "కారం"
ఎక్కువని కడుపు పట్టుకొని నవ్వుకున్న రోజు.
బతుకమ్మ వైజాగ్ బీచ్ లో చెయ్యాలని,
అట్లతద్దికి ట్యాంక్ బండ మీద ఉయ్యాలూగాలని
ఉందంటూ ఆశ పడ్డ మెదక్ రేణుక కి
కడప చక్రి గాడితో అన్నవరంలో చేసిన దొంగ పెళ్ళి.
వీటిలో ఏది నీది, ఏది నాది అన్నా !
ఇవన్నీ మనవే కదా,
తిరుపతిలో, చిలుకూరులో, చిన్నతిరుపతిలో
మూడు చోట్ల ఉంది వెంకన్నే కదా
సింహాచలం, అహోబిలం, యాద్గిరి గుట్ట
వీటిలో నృసింహుడు ఎక్కడలేడన్నా !
కాదు కాదు అని అరుస్తున్నాయన్నా
ఈ రాజకీయ రాబందులు
వాటి ఆహారం కోసం మనల్ని చంపి తినాలన్న ఆశ
ఇప్పటికే వెయ్యి శవాలపైనే తిన్నఆకలి తీరని రాబందుల మూక
అందుకే అన్నా ! కోస్తానుండి తెలంగాణా దాకా
పెద్ద తుఫాను సృష్టిద్దాం, ఈ రాబందుల రెక్కలిరుద్దాం

మొదటి ప్రేమలేఖ

ఇది నేను నీకు మొదటి సారి రాసిన ప్రేమలేఖ
నీకివ్వలేక ఆగిపోయిన ప్రేమలేఖ
ఎవరికంటా కనపడకుండా అల్మరా
మూలలో దాచుకున్న ప్లేబోయ్
పుస్తకపు లోపలి పేజిలలో
పదిలంగా దాచుకున్న లేఖ
మాధురీ దీక్షిత్ మందహాసాన్ని
మరిపింప చేసిన లేఖ
మడొన్నా పాటను అలవోకగా
పాడేసిన లేఖ
మధుశాలను మర్చిపోయేలా చేసిన
మధురమైన లేఖ
మనం మాటలతోనే కలిశాకా
లేఖ తో పనిలేదని, మరచిపోయిన
నా మొదటి ప్రేమలేఖ
నువ్వు మొదటి సారి నాతో
గొడవపడి వెళ్లాక నీ కోసం
మళ్ళీ నన్ను పంపిన లేఖ
నిన్ను నాకు ఎప్పుడూ
సరికొత్తగా పరిచయం చేసే లేఖ
నా బాధను నాకు దూరం చేసే లేఖ
నిన్ను అనుక్షణం నాకు దగ్గర చేసే లేఖ
పదిహేడళ్ళ వయసులో నేను రాసుకున్న లేఖ
వందేళ్ళ వరకు నాకు తోడు వచ్చే లేఖ
దానిలో నేను నింపినవి మాటలు కాదు
నా హృదయం చేసిన స్పందనలు
నీ మదుర భావనలు
నీ నవ్వులు, నీ అందాలు
నీ అలకలు, కులుకులు
అన్ని నీవే,
నీతో పెనవేసుకున్న నావే
ఎంత చూసినా ఒక్కటైనా
ఋణాత్మక భావనలే లేవు
అన్ని ధనాత్మకమే
అందుకే నీతో గొడవ పడిన
ప్రతిసారి చదువుకుంటా
నీ మీద ప్రేమను రెట్టింపు చేసుకుంటూ
ఇది నేను నీకు ఎప్పటికీ ఇవ్వను
ఇది నాకు తిరుగులేని ప్రేమగని
నాతోనే పదిలంగా ఉంచుకుంటా
ఎప్పటికీ, ఎల్లప్పటికీ

ఈ రాత్రి

ఈ రాత్రి ఎప్పటికీ తెల్లవారదు
చీకటి దట్టంగా పేరుకుపోయింది
మనిషి లో స్వార్ధం లా.
ఆకాశం లో వెలుగు ఏ మూలనా లేదు
మరుగునబడ్డ మానవత్వంలా.
గాలి కూడా ఊళలు వేస్తుంది
మనిషిలోని వికృత విన్యాసాలకు తాళం వేస్తూ.
సమాజం చలనం కోల్పోయి
శాశ్వత నిద్ర పోతోంది  శవంలా.
దాన్ని మోసుకొచ్చారు  నలుగురు కొడుకులు, 
వాళ్ళేనట ప్రజాస్వామ్య మూల స్తంభాలు.
ఇప్పుడే తగలబెట్టాలి ఆ శవాన్ని
జరిపించాలి అరాచక సమాజపు అంత్యక్రియలు
తెల్లవారితే ఇక ఆ శవం తగలబడదు
అంతా చీకట్లో నే జరగాలి
అందుకే చీకటి దట్టంగా పేరుస్తున్నాడు మనిషి
శవం పూర్తిగా తగలబడేదాక రాత్రి తెల్లవారదు
తెల్లవారితే మళ్ళీ మనిషి కనబడడు.

కాకులం

ఎవరికి కావాల్సింది వారు తెచ్చుకుంటున్నారు
ఎవరి పదవి వాళ్ళు కొనుక్కుంటున్నారు
మీ అందరికి  పదవులు లేవని
కొత్త పదవులు పెట్టుకుంటున్నారు
అంతా మీరే ! అదికారం మీదే
అధికారులు మీరే
దొరలు మీరే ! దోపిడీలు మీవే
మరి
మేమవ్వరం
వట్టి ప్రజలమా
ఓటుకు తప్ప దేనికి
పనికి రాని వాజమ్మలమా
సిక్కోలు బీల లో దిగులు బడ్డది మేమే
కాకినాడ పెట్రో కారిడార్ లో తగలబడ్డది మేమే
ఒంగోలు వాన్ పిక్కులో కూలబడ్డది మేమే
అనంతపురం లో చుక్క నీరు చూడనిది మేమే
పాలమూరులో బతుకులేక గల్ఫ్ న బడ్డది మేమే
కరీంనగర్ లో కడుపునిండక ముంబై పాలబడ్డది మేమే
మాకెప్పుడూ గవర్నెమెంట్ దూరమేనయ్యా
అది మా మాట దూర్చుకోదయ్యా
ఇప్పుడేదో కొత్త పెభుత్వం వస్తదంటున్నారు కదయ్యా
మా బతుకులు మారతాయా అయ్యా !
మా కష్టాలు తీరతాయా అయ్యా !
అయ్యా ! అదే యమ్.ఆర్.ఒ ఉంటాడా అయ్యా !
అదే కలెక్తేరా అయ్యా !
మరి పెభుత్వం మారిందంటారేందయ్యా !
వారి బుద్ది మారకుండా ఏ పెభుత్వం అయితే ఏందయ్యా
నల్ల కుక్క, కాకపోతే తెల్ల కుక్క
కుక్క బుద్ది ఒకటే అయ్యా !
మారాల్సింది మనిషి కాదయ్యా ! ఆడి బుద్ది
అది మారకుండా ఎన్ని మారితే ఏముందయ్యా
ఎన్నాళ్ళిట్టా ఏమారుత్తారయ్యా !
మారండయ్యా ! మీరు మారండయ్యా
ఎంగిళి ఇస్తర్ల కొట్టుకుంది చాలయ్యా
మేము మాత్రం కాకులమే అయ్యా
ఉందే పంచుకొని తింటాం
సిక్కోలు నుండి పాలమూరు దాకా
మా అందరిది కాకి బతుకులేనయ్యా

ప్రతిధ్వని

ఎందుకీ ఖాళీతనం
ఎందుకీ బేలతనం
చుట్టూ అందరున్నా
ఎందుకీ ఒంటరి తనం
ఎలా అలవడింది
ఈ సామాహిక ఏకాంతం.
అందరూ నీ చుట్టూ తిరుగుతునే
ఉన్నారు కదా, ఎవరి ఒంటరి తనపు
బరువును వారి వీపున మోస్తూ.
నీ వీపు మీదున్న బరువు
మొయ్యలేక, చేయూత కోసం
ఒక్కసారిగా సమాజం లోకి
వచ్చిన ఓ  మానవ యంత్రమా
సమాజం అంటే ఏమనుకున్నావు
నీకోసం చూస్తుందనుకున్నావా
దాని ధోరణి దానిది,
నిన్ను ఆహ్వానించదు
నిన్ను తిరస్కరించదు,
అసలు నీ ఉనికే గుర్తించదు
నీ ఉనికి దానికి తెలియాలంటే
నీ మాటలు కావాలి, నీ పలకరింపు కావాలి
నీ ఆత్మీయ హస్తం కావాలి
అప్పుడు చూస్తుంది సమాజం
అప్పుడు మాట్లాడుతుంది సమాజం
శబ్దం చెయ్యకుండా ప్రతిద్వనిని ఆశించే
మిత్రమా ! ముందు నువ్వు నీ శక్తి కొద్ది అరువు
అప్పుడు సమాజం ప్రతిధ్వనిస్తుంది నీ కేకకు
తోడుగా పలు కేకలై ,నీకు తోడు నిలుస్తుంది.
ప్రతి వ్యక్తి తన బరువు ని దించుకుంటాడు
ప్రక్క బరువు ను కూడా తేలికగా మోస్తాడు
అందుకే నీతో నువ్వు మాట్లాడకు
ప్రక్క వ్యక్తి తో మాట్లాడు
సమాజంతో మాట్లాడు
పెద్దగా, మరింత పెద్దగా
దిక్కులు ధ్వనించేలా
ప్రతిధ్వని  వినిపించేలా