రైతురాజు

అతడు వేకువతో మొదలెడతాడు
తన తోడు వేగుచుక్కని వెంట పెట్టుకొని,
ఆకు పచ్చ ఆకాశాన్ని దర్శిస్తాడు
దివాకరుడికి దోవ చూపిస్తాడు.
ఉదయపు వెలుగులో చద్దిమూటై మెరుస్తాడు
మిట్టమధ్యాహ్నం వేళ రేగడి పెరుగై వళ్ళు చల్లబరుస్తాడు
సాయంత్రం వేళ చల్లటి గాలి అయి నవ్వు పూలు పూయిస్తాడు
పొద్దంతా పొద్దు తిరుగుడు పువ్వై తిరుగుతాడు
రాతిరేళ మంచు పువ్వై మనిషికి మంచె కడతాడు
నడిరేయి నక్షత్రం అయి కలలలో తోవ చూపిస్తాడు
రేతిరంతా రేచుక్కై మన చుట్టే తిరుగుతుంటాడు
వాడు సూరీడు కే వెలుగులిస్తాడు
జనాలందరికీ భోజనం పెడతాడు
కష్టాలను భుజానేసుకొని నేలను నమ్ముకొని
సాగుతూనే ఉంటాడు, సాగు చేస్తూనే ఉంటాడు
రాజులకే రాజు, భూతలనికే రాజు, మా రైతురాజు

భోది వృక్షం

ఐదేళ్లకోసారి భోది వృక్షం మొలుస్తుంది
నిర్వాచనసదన ప్రాంగణంలో.
చిత్రంగా బుద్దావతారాలన్నీ
బద్దకం వదిలించుకొని
కదనరంగానికి పరుగులెడతాయి
హస్తిన విడిచి.
వస్తుకానుకలు
ఉచిత ప్రసాద వితరణల
బాట పడతాయి.
మూజువాణిలు, మేజువాణీలు
జతకడతాయి.
మోజు మాత్రం ఆసనం మీదే.

శాసనాలనిండా, కాసుల వర్షాలు కురుస్తాయి
చితికిన బతుకలన్నిటికీ అతుకులేస్తామని
కోతలు కూస్తుంటాయి
ద్రవం, ద్రవ్యం దరిద్రమంతై వీధివీధికి సంచరిస్తుంటాయి
బొట్లు, జాకెట్లు, లాకెట్లు, కనికట్టు చేస్తుంటాయి
ఓట్లడుగుతుంటాయి,
అట్లా అట్లా అధికారం కోసం అఱులు చాస్తుంటాయి

తపస్సు అయిపోతుంది
బుద్దావతారాలు సమాధిలోకెళ్ళిపోతాయి
బోదివృక్షం కూలిపోతుంది
ఏలిన్ వారి దయ కోసం కూలిన చెట్టుతో
పాటు కూలీలా నువ్వు మిగిలిపోతావు