రెందుపాయలు

ప్రియా ! నీకు గుర్తుందా !
ఆరోజు నా కళ్ళలో కన్నీళ్ళు చిమ్ముతూ
నన్ను నువ్వు వదిలివెళ్ళిన రోజు
నాకు గుర్తుంది
గుండె నిండా గాయాలతో ఒంటరినై
నీ వద్దకు వచ్చిన రోజు
నువ్వు నీ ఒడిలో నాకు చోటిస్తావని
కొండంత ఆశతో నీ వద్దకు వచ్చిన రోజు
నీ వెచ్చటి కౌగిలి లో ఓదార్పు కోరుకున్న రోజు
కాని, నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్ళావు
నన్ను నీ వాడిగా చేసుకొనే ధైర్యం లేక నన్ను
దీనుడి ని చేసి పారిపోయావు
నా దుఃఖాన్ని సముద్రం చేశావు
నా ఒంటరి తనాన్ని శాశ్వతం చేశావు

ఇప్పుడు నా జ్ఞాపకాలు గురుతు వచ్చాయా
నేనెందుకు నీకు గుర్తు వచ్చాను ?
ఇంకా మనిద్దరం, మనం లా మిగిలున్నామా
 నువ్వు నేను రెండు పాయలుగా చీలి
మృత సముద్రం వైపు ప్రవహిస్తూనే ఉన్నాం కదా
ఇప్పుడు నేను నీకేమి ఇవ్వగలను
 అసలు మన మధ్య ఏమి మిగిలింది
 ఎప్పుడో ఇద్దరం కలిసి ప్రవహించి విడిపోయామన్న
 ఒక చిన్న బాధాకర జ్ఞాపకం తప్ప.

 ఇప్పుడు తిరిగి మనిద్దరం
ఎలా కలుద్దామనుకుంటున్నావు
మన మధ్య అడ్డుగోడలా అనంత పీఠభూమి మిగిలిపోయిందే
వద్దు, కలిసే ప్రయత్నం చెయ్యకు
మన ప్రణయం కోసం మహా ప్రళయాన్ని సృష్టించకు
సాగిపోనీ ఇలా కడలి ఒడికే, జీవిత చరమాంకంలో
అక్కడ ఇద్దరం కలుద్దాం
అక్కడ శాశ్వతంగా మన అస్థిత్వాలను కోల్పోయి
అనంత సాగర జలాలలో బందీలవుదాం