వదిలివెళ్ళకు

ప్రియా ! నన్ను ఈ వర్షంలో వదిలి వెళ్ళకు
ఈ అంతులేని చీకటి రాత్రుల వెంట నే వెళ్ళలేను
నా నవ్వుల మెరుపులను నాకు తిరిగివ్వు
ఈ కన్నీటి వర్షంలో నేను పూర్తిగా తడిసిపోయాను
నాకు నీ చెయ్యి కావాలి, ఈ కన్నీటి వర్షాన్ని
ఆపే నీ చెయ్యి కావాలి,
ఈ వర్షపు ముసురు చీకటి రాత్రులు నాకొద్దు
మనం కలిసి ఊసులాడిన వెచ్చటి వెన్నెల రాత్రులు కావాలి
నీవు నా నుండి వెళుతూ తెరిచి వెళ్ళిన తలుపుల
ఖాళీ నుండి వీచే చల్లటి గాలి నా శరీరాన్ని
నిలువెల్లా కోసేస్తుంది, నాకు నీ రాక కావాలి
నీ రాకతో ఆ తలుపు మూత పడాలి,
నీ కౌగిలి లో వెచ్చదనాన్ని నే తిరిగి పొందాలి
ఈ వర్షాకాలం నిజంగా పెద్ద రాకాసి దెయ్యం
నీవు లేని నా జీవితంకన్నాకూడా క్రూరమైనది
పదే పదే అదే గుర్తు చేసి ఒంటరిని చేసి మరీ చంపుతుంది
రా ప్రియా నీ చూపు కత్తులతో ఆ రాకాసిని చంపెయ్యి
నే ఒంటరిని కానని, నా జంట నువ్వని చెప్పు ఆ దెయ్యానికి
ఇక ఈ వర్షపు రాత్రిని ఒక్క క్షణం కూడా నే భరించలేను
కరకు మబ్బులే కరిగి నీరయ్యి వర్షమయ్యిందే
నువ్వు కరగావా ప్రియా , రా తిరిగి రా
నన్ను నీలో కరిగిపోనివ్వు ప్రియా